فايده هشتم : نگهدارى اجتماع ضروريات زندگى و تأمين معيشت ، انسان را مجبور مىسازد از حيات انفرادى دست كشيده ، اجتماعى زندگى كند و لذا مىبينيم هر فرد انسان خود را جزء اجتماع مىداند حتى جمعى از فلاسفه انسان را موجود مدنى بالطبع مىدانند و ما سابقاً اين موضوع را نقد و بررسى كرديم . مشكلاتى كه در زيستن فردى قابل حل نيست و فرد از بر طرف كردن آن‌ها عاجز است در اجتماع خود به خود حل و فصل مىشود ، ولى اين‌هم قابل انكار نيست كه تحقق اجتماع متسلسل و فعال كه خواهشات معقول افراد را دربرداشته باشد و تا حدود ممكنه ناراحتىها در آن رخنه نكند موقوف بر شرايط زيادى است كه افراد بايد آن‌ها را بر خلاف ميل نفسانى خود را فراهم سازند ، همان‌طورى كه مجرد جمع‌آورى سنگ و خشت و سمنت و گچ و چوب و آهن موجب تشكيل يك ساختمان و عمارت نمىشود بلكه آبادى آن تابع ايجاد كيفيات مخصوصه‌اى است كه مهندس و بناء آن‌ها را به وجود مىآورد ، وانگهى ساختمان وجود مىگيرد به همين قياس اجتماع از مطلق يك جا بودن عده‌اى از افراد در يك مكان تحقق